The Cengiz Tokkies, Google hoort alles!
Het is altijd even stressen, vlak voordat we daadwerkelijk bij een hotel aankomen. Soms kunnen we het gewoon niet vinden, soms zien we het liggen maar lukt het niet om er te komen. Dan ligt het bijvoorbeeld aan een snelweg en moet je er omheen rijden. Onze navigatie, deze keer Eva uit Flikken Maastricht, blijft altijd kalm. Wij verliezen onze kalmte weleens en krijgen bijna ruzie, iets wat zelden gebeurt maar dan helaas wel. Inmiddels zijn we al heel wat jaren bij elkaar; dit blijft een puntje waar we beiden aan blijven werken. Vaak kunnen we er achteraf meestal wel heel erg om lachen. Zo ook vandaag. We zijn nu veilig op onze zeer luxe, enigszins naar zuur ruikende hotelkamer. Waar zou die lucht toch vandaan komen?
Yoghurt, misschien?
Karma has no deadline
Vandaag waren we vroeg opgestaan, fikse hike gemaakt Bastei Brücke, onze kuiten vroegen hier weer om. Ze vertoonden wat afkickverschijnselen, dus hebben wij heel wat trappen genomen om ze weer tevreden te stellen. Eerst omlaag en daarna weer de hele weg naar boven. We hebben het gered en daarna, het was inmiddels ook aardig continue aan het miezeren, de auto in en en route naar Poland. Op de parkeerplaats zag Murat op een auto ‘Karma has no deadline’ staan. Grappig, vonden we.
Als Murat rijdt, lees ik reviews van mogelijke hotels. Soms heb je er echt helemaal niets aan, allemaal 9 en 10 zonder toelichting. Ik ben er in ieder geval even zoet mee en probeer iets te vinden wat in onze prijsklasse valt en uiteraard op de route ligt.
Daar gaat het bij mij niet altijd helemaal goed. Zoals misschien bekend, ben ik topografisch niet zo goed onderlegd. Uiteindelijk kom ik er wel, zij het met wat moeite en met wat steeds wat kribbiger worden antwoorden op mijn vragen of dit en dat hotel in de buurt ligt. De frustratie begint zich wat te ontwikkelen en voeg daarbij slecht weer, wat slechter worden de wegen, de vermoeidheid die bij Murat parten begint te spelen én de afslag van een benzinepomp die we (Murat) net gemist hebben. Auto geeft aan dat er nog ongeveer voor 25 km benzine was.
Op de navigatie, bij Eva, hadden we gewoon het centrum van Wroclaw ingevoerd. Een hotel dat ik had gevonden, had een adres dat niet bij Eva verscheen. Beetje stress bij mij nu. Nog meer bij Murat toen hij mij ‘vriendelijk’ verzocht gewoon het adres in te voeren. Als het niet via navigatie kon, dan maar via mijn telefoon. Ja, laat dat nu net niet kunnen, omdat de car play alleen die van
Murat nu herkent. Pff, gelukkig een benzinestation gevonden en opnieuw auto starten en dan mijn mobiel als gebruiker aanklikken. Het is me, zeker voor ons als digi onhandige Harries, wel een gedoe. Uiteindelijk lukt het mij om, een inmiddels ander hotel gevonden dat op de route lag, in mijn Google te zetten en die op de Apple Car in te voeren. Een gelukje, dit hotel was door onze strubbelingen net weer iets in prijs gezakt. Helemaal weer blij; waar je al niet blij van kunt worden..
Bij het inchecken had ik eerst nog wat hulp van Murat nodig voor mijn nummerbord, nieuwe auto is altijd weer wennen. Daarna typte ik tweemaal verkeerde code bij creditcard in en vertelde het meisje aan de receptie dat ik per ongeluk de code van de kaart van mijn man intypte. Je zag haar al denken. Eerst kon ze mijn reservering niet vinden, was last minute, en ik had bij Booking gezien dat hotel dus net de prijs had verlaagd. Natuurlijk van die gasten die voor weinig in een luxe hotel willen overnachten. Neem daarbij dat wij er beetje gesjeesd uitzagen, moe, nog wat vochtige kleren. Ze kwamen denk ik niet meer bij toen ze ons - uiteindelijk - met twee koffers, drie tassen én een koelbox naar de lift zagen strompelen. Strompelen deden we zeker. Tijdens het naar de auto lopen, vroeg Murat mij of we alles moesten meenemen. Ook of we de auto buiten op de parkeerplaats voor het hotel moesten laten staan. Ik dacht misschien beter beneden in de garage, dan ziet niemand ons zo sjouwen. ‘Ik ken toch niemand hier’ was het antwoord van Murat. Ja, dan vraag je erom. Uit de koelbox ‘tiefstraalde’ (befaamde uitspraak van Lau en Tinnie uit Nootdorp) de bak met yoghurt. Zo op de parkeerplaats. Ik snel met allerlei doekjes zo snel mogelijk die drap van de straat halen. Je schaamt je toch rot!
Toen moesten we nog met de lift naar onze kamer. Je zag ze denken: ‘Wat een Tokkies.’
In de hotelkamer de yoghurt die over de blikjes en ander eten verspreid zat, afgespoeld. En dan maar snel de overgebleven yoghurt, met fruit we hebben niet voor niets alles meegesleurd, opeten.
Morgen maar wat extra fooi voor het kamermeisje neerleggen.
Lau en Tinnie zijn al tijdens eerdere reizen genoemd
Reacties
Een reactie posten