Baltische staten trip 2025

 Soms heb je van die dagen dat alles anders loopt als je dacht. Vandaag was typisch zo’n dag. In ons hotel lag een foldertje van Europos Parkas.  Het zag er veelbelovend uit: the leading open-air contemporary art museum. Voordat we vertrokken uit ons hotel in Vulnius, Litouwen eerst natuurlijk nog even ontbijten. Gisteren hadden we al ontdekt dat de koekjes niet super vers waren, gewoon taai eigenlijk, dus die links laten liggen. Niet om te klagen, qua prijsklasse verwachtten we ook geen topkwaliteit. Het brood wilde ik vandaag voor de verandering eens roosteren. De automatische broodrooster waar je het oplegt en waar de toast dan uit komt rollen werkte niet. De broodroosters ernaast wilde ik daarom net vullen met ons brood, toen er een jonge dame heel brutaal haar brood in het rooster deed. Er stonden er gelukkig twee dus ik deed ons brood dan maar eerst in één toaster. Kreeg beetje een vibe van Chinese dames die voordringen bij de waskamer in Japan. Na het ontbijt al onze sp...

  Gelukkig heeft niet iedereen dezelfde relation goals. Eigenlijk hou ik helemaal niet van dit soort ‘goals’ maar we zeggen dit zo vaak tegen elkaar, dat we moeten toegeven dat we hier wel aan doen. Samen naar een supermarkt gaan, daar worden wij helemaal blij van. Zelfs in het buitenland gaan wij op zoek naar supermarkten om aan onze ‘relation goals’ te voldoen. Een andere guilty pleasure, soms dekt het Engelse woord gewoon beter de lading, is lekkere gebakjes. Het is niet goed voor onze ‘punten’, iets van Weight Watchers waar ik voor de vakantie weer eens met goede moed aan ben begonnen. Deze manier van bewust met je voeding omgaan, werkt over het algemeen goed bij ons. Ja, ook Murat doet hier actief aan mee. Voor de vakantie noteerde ik alles netjes via de app, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik dit al meer dan een week niet heb bijgehouden. Wel heb ik gekeken hoeveel appelsap ‘kost’. Murat drinkt graag een sapje bij het ontbijt, maar ik sla dat meestal over. Helem...

Het is altijd even stressen, vlak voordat we daadwerkelijk bij een hotel aankomen. Soms kunnen we het gewoon niet vinden, soms zien we het liggen maar lukt het niet om er te komen. Dan ligt het bijvoorbeeld aan een snelweg en moet je er omheen rijden. Onze navigatie, deze keer Eva uit Flikken Maastricht, blijft altijd kalm. Wij verliezen onze kalmte weleens en krijgen bijna ruzie, iets wat zelden gebeurt maar dan helaas wel. Inmiddels zijn we al heel wat jaren bij elkaar; dit blijft een puntje waar we beiden aan blijven werken. Vaak kunnen we er achteraf meestal wel heel erg om lachen. Zo ook vandaag. We zijn nu veilig op onze zeer luxe, enigszins naar zuur ruikende hotelkamer. Waar zou die lucht toch vandaan komen? Yoghurt, misschien? Karma has no deadline Vandaag waren we vroeg opgestaan, fikse hike gemaakt Bastei Brücke, onze kuiten vroegen hier weer om. Ze vertoonden wat afkickverschijnselen, dus hebben wij heel wat trappen genomen om ze weer tevreden te stellen. Eerst omlaag en da...